QED

Seed Magazine heeft een lang interview met wiskundige Benoît Mandelbrot en curator Paola Antonelli over fractals, architectuur en kunst. Mandelbrot beschrijft er hoe hij in de middelbare school wiskundige problemen vaak oploste door ze in termen van meetkundige vormen te herformuleren.

Mandelbrot heeft ook heel duidelijke ideeën over kunst en architectuur. Zo ziet hij in de operahuizen van Parijs en Monte Carlo, ontworpen door Charles Garnier, een fractalachtige compositie:

[W]alking toward the Garnier opera house in Paris, from far away, the most striking thing is the roof. You come closer, other things appear, but they are always of approximately the same degree of complication.

Voor de Euclidische kubussen van de Bauhaus-stijl heeft hij het helemaal niet:

Whereas Mies van der Rohe seen from a distance is just a big box. As you get closer you see a grid of windows on the box, and as you get really close, you can see some things of whoever lives behind the windows.

The building itself had the smallest number of scales imaginable. It is very simple to describe. And the architect was proud of it.